Norfolk Terrier

Oh ja, een Terrier !

Deze uitdrukking horen we regelmatig als we tegen mensen zeggen, dat we een Norfolk Terrier hebben. Maar vrijwel niemand kent het ras, want dit ras neemt maar een zeer bescheiden plaats in Nederland in binnen het totale hondenbestand.

Er was eens . . .

Er was eens een land waar kleine roodbruine hondjes voorkwamen, die sportief en fel op wild waren, waarbij men vooral moet denken aan de jacht op vossen en op ratten. Bij de fokkerij werd dan ook vooral naar dat aspect gekeken, terwijl men niet keek naar andere zaken. Doordat meer mensen in dat land deze hondjes gingen fokken, werd het nodig om vast te leggen hoe deze hondjes er uit moesten zien. Daarom stelde de koning van dat land een standaard vast, waaraan de hondjes voortaan moesten voldoen.

Een probleem daarbij was echter dat er bij deze hondjes zowel hangende als staande oortjes voorkwamen. Een aantal ministers adviseerde de koning om dan maar beide oortypen goed te keuren, zodat ze ook beide op de tentoonstellingen in dat land mochten komen om te kijken wat de mooiste hond was.

Maar sommige mensen vonden de hondjes met staande oren leuker probeerden juist die hondjes te fokken, terwijl andere mensen juist de hangende oortjes leuker vonden. Een probleem was hierbij, dat er in één nest zowel hondjes met hangende als met staande oortjes voorkwamen.

Gelukkig ging het aardig goed met de fokkerij, totdat het land ineens opgeschrikt werd doordat een ander land een oorlog begon, waar de mensen en de hondjes veel van te lijden hadden. Maar na enkele jaren werd er gelukkig weer vrede gesloten. Helaas waren er maar heel weinig hondjes over, dus was het moeilijk om weer gezonde hondjes te fokken.

In de ministerraad ontstonden nu ook steeds meer problemen omdat sommige ministers alleen maar met de hondjes met de staande oren door wilden gaan, terwijl anderen dat juist met de hangende oortjes wilden doen.

De koning werd het gekrakeel van zijn ministerraad beu en besloot daarom maar om de hondjes in 2 aparte groepen te verdelen: één groep met de hangende oortjes en één groep met de staande oren.

Daarna waren de problemen over en leefden de hondjes nog lang en gelukkig.

Het ras

Misschien heeft U als lezer al begrepen welke rassen het bovenstaande sprookje betrof, het ging namelijk over de Norwich Terrier (met staande oortjes) en de Norfolk Terrier (met hangende oortjes).

Door de Engelse Kennel Club werd in 1932 een besluit genomen om al deze kleine rode hondjes als ras te erkennen onder de naam Norwich Terrier, terwijl op 22 september 1964 de hondjes met de hangende oren als Norfolk Terrier werden erkend.